Нашы чытачы ўжо даўно ведаюць, што мы вядзем профіль у Instagram! Па магчымасці, мы стараемся кожны тыдзень праводзіць прамыя эфіры з нашымі аўтарамі. Нядаўна мы вырашылі пачаць перакладаць іх у тэкставы фармат, таму што не ва ўсіх ёсць час паглядзець відэаінтэрв’ю. Але! Толькі пяць першых пытанняў! Астатнія пяць застануцца ў відэафармаце. Калі інтэрв’ю вас зачэпіць, вы заўсёды зможаце даведацца больш.

Прадстаўляем вам Валерыю Яшыну, якая стварае дзіўныя ўпрыгожванні з палімернай гліны і эпаксіднай смалы пад брэндам з назвай Sclo Bijou.

Sclo Bijou

– Лера, мы ведаем, што па адукацыі ты эканаміст-менеджэр. Але працуеш у сферы капірайтынгу і стварэння ўпрыгожванняў. Чаму не па спецыяльнасці? Зразумела, што эканоміка – гэта не тваё? Ці ёсць іншыя прычыны?

– Калі сканчаеш школу ў 17 гадоў, ты яшчэ не ведаеш, чым хочаш займацца. Вось гэта было пра мяне. Я не хацела, каб маім бацькам прыйшлося плаціць за маё навучанне. Па набранай суме балаў паступіла на бюджэт у Гомельскі дзяржаўны тэхнічны ўніверсітэт імя П.В. Сухога і адвучылася там чатыры гады. Веды, атрыманыя ва ўніверсітэце, апынуліся вельмі далёкімі ад таго, што можна прымяніць на практыцы. Я тры месяцы адпрацавала па спецыяльнасці, мне не спадабалася. Я была вымушана адтуль сысці і адразу ўладкавалася працаваць копірайтэрам. Зразумела, што мне гэта падабаецца.

– Можа быць, твае веды ў эканоміцы неяк дапамагаюць табе з прасоўваннем сваёй творчасці?

– На самай справе не. Няма нічога такога, што я магла б скарыстаць. Нейкіх спецыфічных ведаў і навыкаў не патрабуецца для таго, каб весці такую ​​справу. Бухгалтэрыя асабоіва не патрэбна, ты ўсё можаш кантраляваць сам. Дастаткова элементарна ведаць Exel. Трэба быць трошкі сабраным, умець пісьмова фарміраваць кошт тавару. Ўлічваць, колькі каштуе фурнітура і матэрыялы, колькі каштуе твая праца, як правільна яе ацэньваць.

– Першыя ўпрыгожванні ты пачала ствараць у 2017 годзе. Што стала штуршком да гэтага? І як доўга ты асвойвала майстэрства?

– Не памятаю, з якой прычыны і як, але я зайшла на Pinterest. Там у якасці рэкамендацый мне пачалі прапаноўваць фатаграфіі ўпрыгожванняў з эпаксіднай смалы. Першай я ўбачыла падвеску з мохам і вельмі захацела яе паўтарыць. І паўтарыла! Калі я яе ўбачыла, у галаве адразу паўстала тысяча ідэй, што можна яшчэ заліць у смалу, як яно будзе глядзецца, якую фурнітуру я б прымацавала. Я загарэлася гэтай ідэяй, паўгода збірала грошы на матэрыял і фурнітуру і зрабіла першае ўпрыгожванне. Гэта былі завушніцы з мохам, фота, на жаль, не захавалася. Потым пайшлі завушніцы са шклом і г.д.

– Ты казала, што табе вельмі дапамагае твой малады чалавек. Раскажы крыху пра яго? Як ён дапамагае прасоўваць брэнд? Можа, ёсць напрамкі, за якія адказвае толькі ён?

– Ён мне вельмі моцна дапамагае маральна, ну і фінансава часам. Часцей за ўсё я ствараю па накатанай. Я раблю ўпрыгожванні, якія часта купляюць, якія я рабіла раней. І вельмі рэдка на мяне знаходзіць натхненне, каб прыдумляць нешта новае. Напрыклад, завушніцы, якія я разыграла на прэзентацыі праекта ў Гомелі, былі з эфектам космасу: з колерам і флуарэсцэнтным парашком. Гэта адзін з прыкладаў, калі на мяне знайшло натхненне і я прыдумала і зрабіла нешта новае.

Мой малады чалавек, бывае, падштурхоўвае мяне да такіх ідэй. Я нешта раблю, ён глядзіць на ўпрыгожванне і кажа: «А чаму ты не робіш яго вось так?» І, сапраўды, я разумею, што так яно будзе глядзецца ў тры разы лепш. Да таго ж ён першы чалавек, які бачыць гатовае ўпрыгожванне. Ён самы сумленны крытык: ці ў яго, сапраўды, пачынаюць вочы блішчаць, ці ён паказвае на тое, што трэба нешта перарабіць. Гэта вельмі моцна дапамагае. Парады сяброў – гэта не тое! Яны, як правіла, не хочуць пакрыўдзіць. Плюс яны часцяком не займаюцца рамяством і не разумеюць, што я магу зрабіць лепш. Яны бачаць упрыгожванне, і для іх яно ўжо прыгожае. Мой хлопец ведае магчымасці маёй творчасці, таму ён дае карысныя парады.

– Ці ёсць у цябе любімыя кветкі, якія часцей за ўсё выкарыстоўваеш пры стварэнні ўпрыгожванняў? Чаму яны?

– У мяне няма любімых кветак, ды і наогул з кветкамі я працую менш, чым з іншымі матэрыяламі. Я больш люблю працаваць з колерамі, з парашкамі, напрыклад, са лушчаком. А з раслін мне больш падабаецца працаваць не з кветкамі, а з зелянінай, напрыклад, з папараццю. Кветкі пасля сушкі губляюць частку сваёй прывабнасці. Аднойчы ў лесе я ўбачыла ружовыя незабудкі. У мяне столькі было шчасця, калі я прадставіла, як я буду выкарыстоўваць іх ва ўпрыгожваннях. Я іх засушыла, праз месяц выцягнула з манкі і ўбачыла, што яны пасінелі. Расчараванню не было мяжы.

– Ці можа любы жадаючы асвоіць майстэрства стварэння ўпрыгожванняў з эпаксідкі? З якімі складанасцямі можна сутыкнуцца?

– У любым выпадку давядзецца затрачваць грашовыя сродкі. Не лічачы электрычнай прылады, з якой я працую, як мінімум, спатрэбяцца эпаксідная смала, сіліконавыя молды (формы для заліўкі), расліны, якія прыйдзецца або збіраць, або купляць. У нашых крамах выбар невялікі, часта даводзіцца заказваць кветкі з Кітая, а ў гэтым выпадку мы ўжо гаворым аб часовых затратах. Калі ты сушыш кветкі сам, добра, калі ты вырашыў гэтым заняцца вясной ці летам. Таму што ўзімку выратуе толькі Аліэкспрэс. Калі ты хочаш працаваць з колерамі, трэба разумець, што іх танна не купіш нідзе. Колеры – гэта дорага. Колеры немагчыма замяніць. Ты не можаш капнуць у эпаксідку акварэль ці нешта яшчэ. Неяк я эксперыментавала з лакам для пазногцяў, лепш бы я гэтага не рабіла! Увогуле, у 2017 годзе на куплю інструмента мне давялося вылучыць 150 рублёў.

Калі вы гатовыя да фінансавых і часовых затрат, прыйдзецца ўсё ж падумаць, што вы будзеце рабіць з усім гэтым, калі вам не спадабаецца займацца эпаксідкай. Усе мае сябры, якія не працуюць з гэтым матэрыялам, увесь час кажуць мне: “Як ты гэта робіш? Гэта ж трэба сядзець, калыпком нешта пастаянна выкалупваць… “. Гэта вельмі карпатлівая праца. Пашанцавала тым, хто любіць такую ​​працу, у каго добра развіта дробная маторыка. Я з дзяцінства працую з пацеркамі, таму для мяне гэта падобна медытацыі. Я саджуся не працаваць, а адпачываць. Вядома, я часам псіхую, калі ў мяне нешта не атрымліваецца, але ў цэлым мне гэта падабаецца. Некаторыя людзі, хто бачыў, як я працую, кажуць, што іх хапіла б на трыццаць секунд.

Працяг інтэрв’ю глядзіце тут. 18 хвіліна 37 секунда.